Het februarinummer van de Revue médicale suisse was gewijd aan sociale en gemeenschapspediatrie. Bij die benadering worden kinderen en jongeren op de consultatie niet louter als geïsoleerde individuen gezien, maar als actoren die dynamische en evoluerende interacties aangaan met hun familiale, sociale, schoolse en medische omgeving.
“Hoewel de sociale en gemeenschapspediatrie van essentieel belang is om biopsychosociale comorbiditeit te voorkomen, die een zware belasting vormt voor zowel patiënten en gezinnen als voor ons gezondheidssysteem, moet die tak van de geneeskunde nog te vaak veel doen met te weinig middelen. Er wordt te weinig in geïnvesteerd omdat hij weinig oplevert op financieel vlak (weinig factureerbare prestaties, de tijd die professionals besteden aan onderling overleg wordt financieel weinig gewaardeerd).” De auteurs van het redactioneel commentaar, Valérie Schwitzgebel et al., wijzen er echter op dat de jonge generaties van artsen vandaag beter opgeleid zijn voor deze nieuwe vorm van geneeskunde. Die vergt meerdere competenties en veel toewijding, terwijl hij financieel en sociaal weinig erkenning krijgt in een wereld die vooral waarde hecht aan geavanceerde technologie.
In dit nummer leggen Marine Jequier Gyghax et al. (1) uit dat mishandeling (lichamelijk, psychisch of als gevolg van verwaarlozing door de ouders) meestal het gevolg is van de interactie van verschillende risicofactoren, zoals depressie bij de ouder, stress of sociaal isolement.
“Als ouders niet meer aan de behoeften van hun kinderen kunnen voldoen, kan de psychosociale stress hun neurologische ontwikkeling beïnvloeden. Maar ook voor of tijdens de zwangerschap verstoort stress al de hersenontwikkeling van de foetus en het latere gedrag van het kind. Bovendien kan het functioneren binnen het gezin niet alleen een effect hebben op de neurologische ontwikkeling (slaap, lichaamsbeweging, schermtijd), maar kunnen ontwikkelingsstoornissen ook een weerslag hebben op de psychische gezondheid in het gezin. Het verband tussen psychosociale stress en neurologische ontwikkeling gaat dus in twee richtingen, en vraagt een grote waakzaamheid van eerstelijns gezondheidswerkers. Het komt er dus op aan om risicosituaties snel op te sporen en zorgzame ondersteuning te bieden”, leggen ze uit.
